سر بارندگي دارد دو چشم تند بار من

شاعر : اوحدي مراغه اي

که فتح‌الباب هجرانست و تحويل نگار منسر بارندگي دارد دو چشم تند بار من
از آن نيکي نميبينم، که بد بود اختيار منمرا چون ماه در عقرب خوش آمد روي و زلف او
من آن صبحم، که از اشکست پروين در کنار منمن آن چرخم، که از جانست مهرم در ميان دل
که حکم آن نشد، منسوخ چون تقويم پار منمرا روي چو تقويمست و به روي جدولي خونين
از آن سر در نمي‌آرد به دوش بردبار منسرم را اتصالي هست کلي با خيال او
به استقبال روي او دل و صبر و قرار منخبر ده ز اجتماع او تنم را، تا برون آيد
دريغ ار خارج از مرکز نيفتادي مدار من!پياپي مايلست اين دل به قرب نقطه‌ي خالش
شرف هم خانه ميگردد دگر با روزگار منبه سرحد وصالش گر زوجهي راه ميابم
که از آغاز تاثيرش زمستان شد بهار منچو ماه از عقده‌ي زلفش مگر دارد خسوف آن رخ؟
به سهم‌الغيب آن غمزه بگو: تا کيست يار منچو دانستي کز آن تست بيت‌المال دل يکسر
ازان چون عقله‌ي زلف تو منکوسست کار منطريق اجتماعي نيست دل را با فرح بي‌تو
که در هنگامها گويد نهان و آشکار منز اشکم نقطه ميراند غمت بر تختهاي رخ
کزيشان چون تو خورشيدي بتابد بر ديار منفلکها را رصد کردم من، اي ماه و نپندارم
ببين تا ارتفاع مهر چندست از شمار من؟تو اصطرلاب اين دل را بگردان در شعاع رخ
به شعري ميبرد شعر چو در شاهوار مناز آن خاک اوحدي را گر نهي بر جبهه اکليلي